Drodzy w Sercu Jezusa, bracia i siostry!

Ewangelia I Niedzieli Wielkiego Postu mówi o tym, że Pan Jezus przygotowując się do swojej publicznej działalności przez „czterdzieści dni przebywał na pustyni, gdzie był kuszony przez szatana”.

„Pismo Święte i Tradycja Kościoła nauczają, że Szatan i inne złe duchy zostały stworzone przez Boga jako dobre z natury, ale same uczyniły się złymi, ponieważ z wolnego i nieodwołalnego wyboru odrzuciły Boga i Jego Królestwo, dając w ten sposób początek piekłu. Usiłują one przyłączyć człowieka do swego buntu przeciw Bogu” (Kompendium KKK, 74).

Święty Jan Paweł II uczy, że:

„Działalność szatana w stosunku do ludzi objawia się przede wszystkim w kuszeniu do zła. Zły duch usiłuje wpłynąć na człowieka, na jego wyobraźnię oraz wyższe władze jego duszy, by odwrócić je od prawa Bożego”.

Papież podkreśla, że, „choć istnienie złych aniołów wymaga od nas stałej czujności, by nie ulec kuszeniu, to jesteśmy pewni, że Chrystus Odkupiciel otacza nasze życie swą zwycięską mocą, abyśmy sami mogli wyjść zwycięsko.

On zniweczył wszystkie podstępy szatana i nauczył nas zwyciężać pokusy do grzechu (por. prefacja I Niedzieli Wielkiego Postu)”.

Nasz wielki Rodak na Stolicy Piotrowej w jednej z katechez (17.02.2002) powiedział:

„Misję Odkupiciela rozpoczyna Jego zwycięstwo nad trzykrotnym kuszeniem księcia zła. «Idź precz, szatanie» (Mt 4, 10). Stanowcza postawa Mesjasza jest dla nas przykładem i zachętą do odważnego i zdecydowanego naśladowania Go. Szatan, «władca tego świata» (J 12, 31), działa podstępnie także i dziś. Każdy człowiek, prócz własnej pożądliwości i złego wpływu innych, doświadcza również pokus ze strony szatana — tym większych, im mniej zdaje sobie z tego sprawę. Ileż razy lekkomyślnie ulega zwodniczym podszeptom ciała i zła, a później doznaje gorzkiego rozczarowania! Trzeba zachować czujność, by szybko zareagować na każdy atak pokusy.

Kościół, doświadczony nauczyciel ludzkości i świętości, podsuwa nam dawne i wciąż nowe narzędzia codziennej walki z podszeptami złego: są nimi modlitwa, sakramenty, pokuta, uważne słuchanie słowa Bożego, czujność i post”.

Bł. ks. Michał Sopoćko uczy:

„Pan Jezus miłosiernie pozostawił nam na pustyni pierwowzór naszego czterdziestodniowego postu, w którym wierni rok rocznie hartują się w życiu modlitwy, pokuty i walki. (…)

Szatan chciał doprowadzić do upadku Jezusa nie jako człowieka prywatnego, ale jako Mesjasza i twórcę naszego zbawienia, pragnął zniszczyć to dzieło w zarodku, unicestwić misję w samych jej początkach. Rozpoczyna się tu bój na śmierć i życie aż do chwalebnego tryumfu przez ofiarę krzyżową, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie.

Odtąd rozpoczyna się zupełna klęska szatana, rozpoczyna się zwycięstwo nasze w Chrystusie, o ile za Jego przykładem będziemy modlić się i pokutować. Zbroją naszą ma być modlitwa, pokuta i ufność w wysłużone nam przez Chrystusa na pustyni nieskończone miłosierdzie Boże”.

Św. Ojciec Pio w liście do jednego ze swoich dzieci duchowych pisał:

„Mocą Chrystusa pokonamy wszelkie podszepty szatana – przekonuje Święty Ojciec Pio. Dlatego przybliżajmy się z ufnością do naszego Pana. Umacniajmy się Jego słowem, posilajmy się Jego Ciałem w Eucharystii i naśladujmy Go w naszym codziennym życiu. Jeśli tak będziemy postępować, oprzemy się szatańskim pokusom, zachowamy godność dzieci Bożych i obronimy Boży plan, który jest planem naszego zbawienia”.

O tym przypomina nam św. siostra Faustyna Kowalska, którą szatan próbował zatrzymać od misji, do której wezwał ją Bóg.

S. Faustyna w swoim Dzienniczku pisze o tym jak szatan próbował ją zatrzymać przed głoszeniem światu orędzia o Bożym Miłosierdziu. Szatan przeczuwał, że przez to dzieło Boże wiele dusz zostanie wyrwanych z jego ręki i ocalonych przed wiecznym potępieniem.

Podobnie jak Chrystus na pustyni, tak siostra Faustyna toczyła z nim walkę duchową. Oto jej słowa:

„Kiedy szłam po schodach wieczorem, nagle ogarnęło mnie tak dziwne zniechęcenie do wszystkiego co Boże. Wtem usłyszałam szatana, który mówił do mnie: – „Wcale nie myśl o tym dziele, Bóg nie jest tak miłosiernym, jak o Nim mówisz. Nie módl się za grzeszników, bo oni i tak będą potępieni, a przez to dzieło miłosierdzia sama się narażasz na potępienie. Nie mów nigdy o tym miłosierdziu Bożym ze spowiednikiem, a szczególnie nie mów z ks. Sopoćko i Ojcem Andraszem”. Tu głos przemienia się w postać anioła stróża. W tym momencie odpowiedziałam: – Wiem kto jesteś – ojciec kłamstwa. Uczyniłam znak krzyża świętego, a znikł ów anioł [upadły] z wielkim łoskotem i złością”.

Na innym miejscu apostołka miłosierdzia Bożego pisze:

„Rano, kiedy przyszłam do kaplicy, usłyszałam głos [Jezusa] w [mojej] duszy: – „Jesteś złączona ze Mną i nie lękaj się niczego, ale wiedz o tym, dziecię Moje, że szatan cię nienawidzi; chociaż on każdej duszy nienawidzi, ale szczególnie nienawiścią pała do ciebie, dlatego, że wiele dusz wyrwałaś spod jego panowania”.

Nie znosił szatan modlitwy świętej Faustyny, wściekał się, gdy spełniała wolę Jezusa i pisała o miłosierdziu Bożym w swoim Dzienniczku, który dzisiaj jak wiemy przetłumaczony już jest na kilkadziesiąt języków świata. Oto słowa sekretarki miłosierdzia:

„W tej chwili kiedy piszę te słowa, usłyszałam krzyk szatana: wszystko pisze, wszystko pisze, a przez to tyle my tracimy, nie pisz o dobroci Boga, On sprawiedliwy. Zawył z wściekłości i znikł”.

„Wyznał mi szatan, że jestem przedmiotem jego nienawiści. Powiedział, że „tysiąc dusz mniej mi robi szkody, aniżeli ty, kiedy mówisz o miłosierdziu wielkim Wszechmocnego. Najwięksi grzesznicy nabierają ufności i wracają do Boga, a ja – mówi duch zły – tracę wszystko, ale nadto mnie samego prześladujesz tym niezgłębionym miłosierdziem Wszechmocnego”. Poznałam, jak bardzo szatan nienawidzi Miłosierdzia Bożego, nie chce uznać, że Bóg jest dobry”.

„Pomimo ciszy duszy – przyznaje Faustyna – prowadzę nieustanny bój z wrogiem duszy. Coraz to odkrywam jego zasadzki i znowuż walka wre. Ćwiczę się w czasie pokoju i czuwam, aby mnie wróg nie zastał nieprzygotowaną, a kiedy widzę wielką jego złość, wtenczas pozostaję w twierdzy, to jest w Najświętszym Sercu Jezusowym”.

S. Faustyna w swoim Dzienniczku przekazuje nam ważne pouczenie otrzymane od Miłosiernego Zbawiciela: 

Szatan widząc dobro, jakie powstaje z realizowania Bożych zamysłów związanych ze czcią Bożego Miłosierdzia, tym bardziej stawał na przeszkodzie.

"Dziś wieczorem, kiedy pisałam o tym wielkim miłosierdziu Bożym i o wielkim pożytku dla dusz, wpadł do celi szatan z wielką złością i furią, chwycił parawan i zaczął go kruszyć i łamać". Nie zatrwożyło się jednak serce siostry! Choć budził odrazę, wstręt i czasem lęk, zawsze jako tarcza na jego ataki wystarczyła myśl wzniesiona ku Bożemu Miłosierdziu. To przynosiło jej ukojenie, przywracało wewnętrzny pokój i dodawało siły do dalszej walki. "Jawnie zaczyna napadać na mnie i to z taką złością, i nienawiścią, ale ani na chwilę nie mąci mi spokoju, a ta równowaga moja doprowadza go do wściekłości", pisze siostra Faustyna.

Szatan chce jak najskuteczniej przeszkodzić w ratowaniu dusz, a ktoś tak bardzo błagający Bożą potęgę o miłosierdzie nad grzesznikami może być pewien, iż nie odmówi duszy niczego, ponieważ usilnie Go prosi... (por. Dz. 1320)".

Tak jak kiedyś dla Faustyny taki dziś dla każdego z nas "otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski". Bóg bardzo ceni odwagę dusz, które zechcą wstawiać się za duszami grzeszników np. słowami Koronki. Którym nie straszne przeciwności złego ducha w walce o dobro i zbawienie bliźnich. Dla takich czcicieli Bożego Miłosierdzia Bóg przygotował szczególne dary swej łaski, ponieważ niewyczerpany jest skarbiec Bożej dobroci. Bóg pragnie by wszyscy poznali wielkość Jego Miłosierdzia, by nie było na ziemi duszy, która by do niego się nie uciekała. Dlatego tak bardzo potrzebuje odważnych apostołów, którzy z ufnością w sercu, z modlitwą na ustach, podążą głosić Jego Miłosierdzie. Każdy naraża się szatanowi wyrywając biedne dusze spod panowania złego ducha, jednak komu uda się zbliżyć serce człowieka do Boga ten obsypany zostanie tysiącami łask. Nie lękajmy się więc rozsławiać chwałę Bożego Miłosierdzia.

Święta Mistyczka z Krakowa wiedziała, że Bóg zwycięży. W swoim zeszycie duchowym pisze: „Mimo złości szatana miłosierdzie Boże zatryumfuje nad całym światem i czczone będzie przez wszystkie dusze”.

Drodzy bracia i siostry, zgromadzeni przy Eucharystycznym Sercu Boskiego Odkupiciela w Domu Matki Bolesnej!

Papież Leon XIV zwracając się do Polaków podczas ostatniej środowej Audiencji Generalnej w Rzymie przypomniał o przypadającej w dzisiejszą niedzielę 95 – rocznicy pierwszego objawienia Jezusa Miłosiernego Św. Siostrze Faustynie Kowalskiej, w klasztorze Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Płocku, które „zapoczątkowało nowy rozdział szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia”, poprzez m.in. koronkę i obraz ”Jezu, ufam Tobie!”.

„Spojrzenie moje z tego obrazu jest takie, jako spojrzenie z krzyża” (Dz. 327) – mówił Zbawiciel do Siostry Faustyny.

Na obrazie – zgodnie z relacją młodej zakonnicy – Pan Jezus prawą dłoń łagodnie unosi w geście błogosławieństwa na podobieństwo kapłańskiej dłoni, która wzniesiona nad pokutującym penitentem niesie treść słów przebaczenia: Ja ciebie rozgrzeszam z grzechów twoich. Idź w pokoju, nie grzesz więcej.

„Chrystus pokonuje szatana ilekroć korzystamy z sakramentu pokuty i pojednania. W tym sakramencie człowiek, który popełnił grzech, zostaje uwolniony z jarzma grzechu” (Bp Kazimierz Gurda).

Bł. Ks. Michał Sopoćko, spowiednik siostry Faustyny i wielki apostoł Miłosierdzia Bożego uczy: „Władzę odpuszczania grzechów przekazuje Zbawiciel apostołom i ich następcom, biskupom i kapłanom, aby grzesznicy po wszystkie czasy mieli szczęście powiedzieć: "Bóg mi przebaczył".

Niechaj się nie lęka do mnie zbliżyć dusza słaba, grzeszna, a choćby miała więcej grzechów niż piasku na ziemi, utonie wszystko w otchłani miłosierdzia mojego” – mówił Pan Jezus do s. Faustyny.

„Córko moja, napisz, że im większa nędza, tym większe ma prawo do miłosierdzia mojego, a namawiaj wszystkie dusze do ufności w niepojętą przepaść miłosierdzia mojego, bo pragnę je wszystkie zbawić. Zdrój miłosierdzia mojego został otwarty na oścież włócznią na krzyżu dla wszystkich dusz – nikogo nie wyłączyłem”.

„Kiedy się zbliżasz do spowiedzi, wiedz o tym, że ja sam w konfesjonale czekam na ciebie, zasłaniam się tylko kapłanem, lecz sam działam w duszy. Tu nędza duszy spotyka się z Bogiem miłosierdzia.

Powiedz grzesznikom, że zawsze czekam na nich, wsłuchuję się w tętno ich serca, kiedy uderzy dla Mnie”.

Papież Franciszek podkreśla:

„Jezus jest wiernym przyjacielem, który nas nigdy nie opuszcza, bo nawet kiedy grzeszymy, czeka cierpliwie na nasz powrót do Niego, a wraz z tym oczekiwaniem, ukazuje swoje pragnienie przebaczenia”.

„Przebaczenie Boga jest tym, czego potrzebujemy wszyscy, i jest ono najwspanialszym znakiem Jego miłosierdzia”.

Bracia i Siostry! „Miejmy odwagę, by powrócić do Jezusa, aby spotkać Jego miłość i miłosierdzie w sakramentach. Poczujmy Jego bliskość, czułość, a wtedy my także będziemy bardziej zdolni do miłosierdzia, cierpliwości, przebaczenia i miłości” (pap. Franciszek).

Św. Siostra Faustyna w swoim Dzienniczku pisze: „Wtenczas jesteśmy najwięcej podobni do Boga, kiedy przebaczamy bliźnim.” (Dz. 390).

„Czujmy się do tego powołani – mówi papież Franciszek.  I zadajmy sobie pytanie: czy tu, gdzie żyję, w mojej rodzinie, w pracy, w mojej wspólnocie, promuję komunię, czy jestem twórcą pojednania? Czy staram się rozładowywać konflikty, przynosić przebaczenie tam, gdzie panuje nienawiść, pokój tam, gdzie panuje uraza?”.

W podobnym tonie zwraca się do nas papież Leon XIV, który w orędziu na tegoroczny Wielki Post napisał:

„Zacznijmy rozbrajać nasz język, rezygnując z ostrych słów, pochopnych osądów, mówienia źle o nieobecnych, którzy nie mogą się bronić, oraz unikając oszczerstw.

Starajmy się natomiast nauczyć się ważyć słowa i pielęgnować uprzejmość: w rodzinie, wśród przyjaciół, w miejscach pracy, w mediach społecznościowych, w debatach politycznych, w środkach przekazu, we wspólnotach chrześcijańskich. Wtedy wiele słów nienawiści ustąpi miejsca słowom nadziei i pokoju”.

„Prośmy dziś, za przyczyną św. siostry Faustyny, aby w sercach naszych było to samo pragnienie, które prowadziło jej serce (…)

Aby nasze oczy, ręce, nogi, serce – były miłosierne. Aby nasz język był miłosierny. Byśmy nie potępiali, nie osądzali, nie mówili źle o innych, ale abyśmy pragnęli dobra i ocalenia każdego ludzkiego serca” (Bp Piotr Libera).

Najmilsi bracia i siostry, drodzy uczestnicy wielkopostnej liturgii!

„Z pomocą Bożej łaski przeżywajmy nasze nawrócenie, abyśmy z głęboką wiarą i radością obchodzili uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. Niech nie zabraknie w tym świętym czasie także duchowego i materialnego wsparcia, tych, którzy go najbardziej potrzebują” (Bp Siedlecki Kazimierz Gurda).

Maryja Bolesna, Patronka Oborskiego Sanktuarium, niech będzie nam czułą Matką i pewną Przewodniczką na drodze naszej duchowej odnowy i prowadzi śladami Jezusa przez krzyż do chwały zmartwychwstania.

Niech pomaga nam wiernie towarzyszyć i służyć Mu z pełnym miłości oddaniem, gdy każdego dnia spotykamy Go w naszych cierpiących braciach i siostrach – w chorych i starszych, samotnych i opuszczonych, dotkniętych biedą materialną i zranionych nałogami. Oczami wiary rozpoznajmy w każdym z nich Cierpiącego Pana. Ocierajmy w nich Jego umęczone oblicze, pocieszajmy Jego Serce, „ofiarujmy wraz z naszym gestem miłości słowo ufności, i sprawmy, by bliźni poczuł się kochany przez Boga jak dziecko” (pap. Franciszek).

„Wszędzie tam, gdzie Chrystus spotyka się z naszą miłosierną troską względem innych, rozpoznaje On w niej odbicie swojej własnej miłości” (św. Leon Wielki).

Św. Faustyna w swoim Dzienniczku pisze:

„O, jak słodko jest trudzić się dla Boga i dusz. Nie chcę spoczynku w boju, ale walczyć będę do ostatniego tchu życia o chwałę Króla i Pana swego. Nie złożę miecza, aż mnie wezwie przed tron swój; nie lękam się ciosów, bo tarczą moją jest Bóg. Lękać się powinien nas wróg, a nie my wroga. Szatan tylko pysznych i tchórzliwych zwycięża, bo pokorni mają moc. Nie zmiesza ani [nie] zatrwoży nic duszy pokornej. Skierowałam lot swój w sam żar słońca i nic mi go obniżyć nie zdoła. Miłość więzić się nie da, jest swobodna jak królowa, miłość dosięga Boga” (Dz. 450).

Ta miłość, która w Chrystusie zajaśniała pełnym blaskiem na krzyżu, oślepia i zwycięża szatana, i otwiera nam bramę do Nieba. Amen.

o. Piotr Męczyński O.Carm.

Obory, I Niedziela Wielkiego Postu – 22 luty 2026 r.