Drodzy w Sercu Jezusa, bracia i siostry, zgromadzeni w ciszy Oborskiego Karmelu przed obliczem Matki Bożej Bolesnej!

„Czuwajcie i bądźcie gotowi, bo o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie”. Te słowa Chrystusa z dzisiejszej Ewangelii skierowane są do każdego z nas.

„Nie musimy koniecznie znać godziny naszej śmierci, aby dojść do raju; musimy jednak się do tego przygotować – uczy św. Jan Bosko. Dla tego, kto ma spokojne sumienie, śmierć jest pocieszeniem, radością, przejściem prowadzącym do wiecznego szczęścia”.

Siostra Łucja, przekazicielka orędzia Pani Fatimskiej, podkreśla, że „wielką troską Boga i Naszej Pani jest zbawienie ludzi i dojście do nieba; (…) tam też idą te wszystkie dusze, które miały szczęście zejść z tego świata w stanie łaski, czyli bez grzechu śmiertelnego”.

Najważniejsze zatem byśmy zawsze byli przygotowani, żyjąc w stanie łasce uświęcającej, w przyjaźni z Bogiem, czuwając z płonącymi lampami jak roztropne panny z Chrystusowej przypowieści oczekujące nadejścia oblubieńca.

Wielu chorych, których – podobnie jak inni kapłani – odwiedzam regularnie w pierwszy piątek miesiąca z komunią świętą, tak właśnie czuwa: oczekuje z utęsknieniem i wdzięcznością na spotkanie z Jezusem Eucharystycznym, prosi o spowiedź i namaszczenie olejem chorych, oczekuje tego spotkania z różańcem w ręku i szkaplerzem Matki Bożej na piersiach. Oni rozumieją, głęboko wierzą i ufają, że te comiesięczne spotkania z Jezusem przychodzącym w sakramentach Kościoła są dla nich najpiękniejszym i najważniejszym przygotowaniem do spotkania z Nim w godzinę śmierci oraz znakiem ich miłości, oczekiwania i pragnienia wieczystej z Nim komunii w Niebie.

Bł. Siostra Marta Wiecka, młoda szarytka pracująca w szpitalu, w swoim dzienniku duchowym napisała: „Niech naszą jedyną tęsknotą stanie się niebo, troska o taki stan duszy, by w każdej chwili być gotową stanąć przed Bogiem”.

Bardzo często młoda szarytka wyrywana ze snu, biegła na salę szpitalną, by ulżyć ludzkiemu cierpieniu. Opatrując rany chorego, pytała: „jak tam dusza?” Dlatego też na jej oddziale nikt nie umierał bez pojednania się z Bogiem.

Przykładem może być dla nas także bł. Hanna Chrzanowska, prekursorka hospicjum domowego w Polsce. Była szczególnie wspaniałomyślna w leczeniu i opiece nad ciężko chorymi. Odwiedzała ich i troszczyła się o ich potrzeby. Czyniła to z prostotą i serdecznością traktując chorego jako najwyższe dobro, jak swojego brata czy siostrę.

W opracowanym przez nią „Rachunku sumienia pielęgniarki” znalazło się pytanie:

„Jak traktowałam sprawy religijne chorych? Czy o nie dbałam? Czy zrobiłam wszystko, co w mojej mocy, aby ciężko chory przyjął Sakramenty święte?”.

Potrzeba, aby ta troska o wieczne zbawienie wypełniała też nasze serca, abyśmy byli zawsze przygotowani, gdy Pan nadejdzie i zapuka do naszych drzwi. Abyśmy też pomagali naszym bliskim w tym przygotowaniu na spotkanie z Panem.

Drodzy Moi! Jakże to ważne, aby przeżywać codzienne trudy, chorobę i wszelkie nasze ludzkie cierpienia w łączności z Chrystusem poprzez codzienną modlitwę i sakramenty Kościoła, a szczególnie regularną spowiedź i częstą komunię świętą. Będzie to dla chorego źródłem wielkiej pociechy i duchowego umocnienia, szczególnie gdy zbliża się ostateczna godzina jego ziemskiej wędrówki.

Święty Paweł przypomina nam dzisiaj, że z tej łączności z Panem, z tej komunii miłości z Jezusem Eucharystycznym, rodzi się pogodna nadzieja zmartwychwstania i życia wiecznego, a serce napełnia się pokojem.

„Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim. (…) Przeto wzajemnie się pocieszajcie tymi słowami” – mówi nam dzisiaj Apostoł Narodów.

Dlatego ciągle odnawiajmy i umacniajmy naszą jedność z Panem, szczególnie poprzez częstą komunię świętą.

Zachęcają nas do tego słowa Pana Jezusa skierowane do świętej Faustyny:

„Chcę ci powiedzieć, że to życie wiekuiste musi się już tu na ziemi zapoczątkować przez Komunię świętą. Każda Komunia święta czyni cię zdolniejszą do obcowania przez całą wieczność z Bogiem”.

Drodzy bracia i siostry!

Zawsze bądźmy gotowi i czuwajmy jak roztropne panny z ewangelicznej przypowieści, troszcząc się o stan naszej duszy i nasze zjednoczenie z Chrystusem przez miłość.

Nasz  wielki Rodak św. Jan Paweł II podczas drugiej pielgrzymki do Ojczyzny w czerwcu 1983 powiedział: „Co to znaczy: czuwam? To znaczy, że staram się być człowiekiem sumienia. Że tego sumienia nie zagłuszam, i nie zniekształcam. Nazywam po imieniu dobro i zło, a nie zamazuję. Wypracowuję w sobie dobro, a ze zła staram się poprawiać, przezwyciężając je w sobie”.

„Nasza czujność ma zatem polegać na przeżywaniu swojego życia w jedności z Chrystusem, umacnianej przez modlitwę i sakramenty – przede wszystkim sakrament pokuty i pojednania oraz Eucharystię. A taka czujność ma nas oczywiście prowadzić do czynów miłości względem naszych bliźnich. Jak mówił papież Franciszek, odnosząc się do tego fragmentu Ewangelii: „Musimy być przygotowani na spotkanie z Jezusem. Nie tylko na spotkanie ostateczne, ale także na małe i wielkie spotkania każdego dnia – w perspektywie tamtego spotkania. Nie wystarczy do tego lampa wiary, potrzebna jest również oliwa miłości i dobrych uczynków”.

Tylko taki sposób oczekiwania na przyjście Jezusa, oczekiwania, które nie jest jedynie biernym czekaniem na to, co się wydarzy, może sprawić, że zostaniemy wprowadzeni na miejsce wiecznej uczty w niebie. 

Tym, co nie pozwala nam na aktywne oczekiwanie, jest brak roztropności, przejawiający się przede wszystkim w duchowym lenistwie, braku wytrwałości w modlitwie oraz braku jakichkolwiek chęci do przezwyciężania własnych słabości. A to z kolei prowadzi nas właśnie do tego, że zamiast miłości względem bliźnich, często zwycięża w nas nienawiść – czasem niczym nieuzasadniona. Kościół przypomina nam, że każdy człowiek jest stworzony na obraz Boga i w każdym mamy rozpoznawać bliźniego, którego Chrystus powierza naszej miłości – nieważne, skąd pochodzi, jakim językiem mówi i jak układa sobie swoje życie (zob. Dykasteria Nauki Wiary, Dignitas infinita, nr 64, 66). Stąd zachęta płynąca z dzisiejszych czytań, by nie ustawać w modlitwie o mądrość – nie mądrość z takich czy innych podręczników, choćby najlepszych, ale o mądrość Bożą, mądrość, która sprawi, że w każdym spotkanym człowieku widzieć będziemy Chrystusa, a wówczas spotkanie z Chrystusem, jakie wcześniej czy później czeka każdego z nas, nie będzie dla nas przerażającą perspektywą, lecz raczej pełnym radości i nadziei powrotem do domu Ojca” (o. Arkadiusz Buszka CSsR).

Bł. Kardynał Stefan Wyszyński powtarzał: „Całe nasze życie tyle jest warte, ile jest w nim miłości”. A św. Jan od Krzyża, wielki hiszpański karmelita, przypomina: „pod wieczór życia będziemy sądzeni z miłości”.

Chodzi tu o podwójne przykazanie miłości Boga i ludzi, jak dwie połączone belki Chrystusowego krzyża. W świetle tego krzyża Chrystusowej miłości będziemy sądzeni w godzinie naszej śmierci.

„Pan Jezus powiedział: „Przykazanie nowe daję wam...”. I sam tłumaczy, na czym polega nowość tego przykazania w życiu człowieka: „(...) abyście się miłowali tak, jak ja was umiłowałem” (J 13, 34). (…) Drodzy Bracia i Drogie Siostry! Czy my możemy sprostać tej miłości, temu wezwaniu Pana Jezusa? Tak, ale tylko pod jednym warunkiem. Wtedy, kiedy my naprawdę wpatrujemy się w rzeczywistość Serca Pana Jezusa, który mnie umiłował. Nie tylko zstąpił z nieba od Ojca Niebieskiego na ziemię, ale wydał samego siebie, wziął mnie jako tę zagubioną owcę na swoje ramiona i odnosi do Boga. Kiedy my naprawdę wnikamy w tę tajemnicę Serca Pana Jezusa, to zaczynamy pojmować, czym jest prawdziwa miłość. Tylko On może nas tej miłości nauczyć, pokazać ją. Ale gdy przychodzimy do Niego, dzieje się jeszcze coś więcej - nasze serca doznają przemiany. Właśnie wtedy, gdy wpatrujemy się w Niego jak w jakiś piękny obraz, który nas porusza. Tak samo i tutaj nasze serca potrafią rozpalać się tą miłością, którą On gorzeje. Znajdujemy nowe życie, zupełnie nowe życie, które jest z Boga, a wiemy, że właśnie On jest miłością, jak poucza św. Jan.” (kard. Marian Jaworski).

„Jeśli więc chcemy być uczniami Chrystusa, jeśli chcemy nazywać się chrześcijanami, to właśnie taka jest droga innej nie ma. – mówi papież Franciszek. Umiłowani przez Boga jesteśmy powołani do miłowania; ci, którym wybaczono, do przebaczania innym; dotknięci miłością, by dawać miłość nie czekając, żeby inni zaczęli; darmo zbawieni, by nie szukać żadnej korzyści w czynionym dobru. (…)

Miłość Jezusa nie zna granic i barier. Pan prosi nas o odwagę miłości bez wyrachowania. Miarą Jezusa jest bowiem miłość bez miary. (…)

Trzeba też prosić o łaskę postrzegania innych nie jako przeszkody i komplikacje, ale jako braci i siostry, których należy miłować.

Bardzo często prosimy o pomoc i łaski dla nas, ale jakże mało prosimy o to, byśmy umieli kochać! Nie prosimy dostatecznie, abyśmy umieli żyć istotą Ewangelii, aby być prawdziwie chrześcijanami. Ale „pod wieczór życia będziemy sądzeni z miłości” (Św. Jan od Krzyża, Słowa światła i miłości, 57). Dzisiaj wybierajmy miłość, nawet jeśli to kosztuje, nawet jeśli idzie się pod prąd. Nie pozwólmy się uzależniać od dominującej mentalności, nie zadowalajmy się półśrodkami. Przyjmijmy wyzwanie Jezusa, wyzwanie miłości. Będziemy prawdziwymi chrześcijanami, a świat będzie bardziej ludzki”.

Dlatego „warunkiem bycia gotowymi na spotkanie z Panem jest nie tylko wiara, ale i chrześcijańskie życie pełne miłości dla bliźniego – podkreśla papież Franciszek. 

– Jeśli czuwamy i staramy się czynić dobro, czujni poprzez gesty miłości, dzielenia się, służenia innym w potrzebie, możemy zachować spokój w oczekiwaniu na przyjście oblubieńca. Pan może przyjść w każdym momencie, a także śmierć w śnie nas nie przestraszy, ponieważ mamy zapas oliwy zgromadzony dobrymi czynami każdego dnia”.

To będzie jedyne kryterium uczestnictwa w życiu wiecznym. Nikt nie będzie zwracał uwagi na krawat, smoking czy niewyczyszczone buty, nikomu do głowy nie przyjdzie sprawdzać paszportów, wiz i wypasionych kont bankowych. Jedynym pytaniem będzie: „Czy i jak kochałeś Boga i bliźniego swego?” Czy Twoja miłość była tylko uczuciowo - sentymentalna, czy też czynna i konkretna?

Dlatego, drodzy bracia i siostry, nie wolno nam marnować ani jednego dnia ofiarowanego przez Boga, ale wypełniać go pracowicie miłością do Boga i ludzi.

Do grona mądrych i roztropnych panien, wspomnianych przez Chrystusa w dzisiejszej Ewangelii, należała Służebnica Boża Rozalia Celakówna, pielęgniarka pracująca wśród chorych wenerycznie w jednym z krakowskich szpitali. Była zawsze przygotowana na przyjście Boskiego Oblubieńca, bo codziennie spotykała Go w chorych i ubogich, którym służyła. Jej piękne serce stało się lampą, która zawsze świeciła dla Niego.

W swoim dzienniku duchowym napisała: „Miłość musi kierować każdym mym krokiem, i być w każdym tchnieniu, by wszystkie me czyny, poczynania, były przepojone miłością. Miłość każe mi zapomnieć o sobie, pracować dokładnie i bezinteresownie, służyć wszystkim, bez względu jak się na mnie zapatrują i jak ze mną postępują”.

Zdobyła zaufanie chorych, a Pan Jezus jej pracy szczególnie pobłogosławił: w czasie 20 lat jej służby, podczas jej dyżurów nikt nie umarł bez sakramentów. Przez dwa tygodnie pielęgnowała 12-letnią dziewczynkę, której nikt nie chciał obsługiwać z powodu nieznośnego fetoru. Prawie przez rok mieszkała w jednym pokoju z pielęgniarką chorą na gruźlicę skóry i troskliwie ją pielęgnowała. Potrzebującym chętnie dostarczała leków. Chorych wspierała radą i pieniędzmi. Dla chorych na sali sprowadzała w porę kapłanów.

Najmilsi bracia i siostry! Trwajmy wiernie przy Sercu Pana i bądźmy świadkami Jego miłości, niosąc wszystkim balsam pocieszenia oraz światło nadziei sięgającej Nieba!

Do tego zachęca nas S. Melania, 80 – letnia zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Loretanek, która przez długie lata regularnie przyjeżdżała do Obór razem z pielgrzymami z Mińska Mazowieckiego.

Jej życie, całkowicie oddane Bogu przez Maryję, było przeplatane radością i cierpieniem. Nawet gdy mówiła o swoich chorobach, zawsze zwyciężała w niej ufność, że wszystko ma sens, bo należy do Tego, któremu powierzyła swoje życie. Pomimo bólu promieniowała autentycznym szczęściem — szczęściem, które potrafiło zatrzymać się przy cierpieniu i potrzebach drugiego człowieka.

Jedna z sióstr pielęgniarek wspomina, jak s. Melania, mimo podeszłego wieku, pomagała jej wieczorami przy chorych siostrach, a później jeszcze długo modliła się samotnie w kaplicy, tylko w obecności Eucharystycznego Jezusa.

Z biegiem lat zdrowie s. Melanii coraz bardziej się pogarszało. W 2023 r. przestała chodzić, z pokorą i wdzięcznością przyjmując każdą pomoc. Miała świadomość swej misji cierpienia i ofiarowywania go za liczne osoby, które codziennie imiennie zawierzała w osobistej modlitwie. Siostra Melania w ostatnim liście, krótko przed śmiercią, dziękując za życzenia świąteczne, napisała:

„Muszę Ojcu powiedzieć, że te słowa życzeń to taki duchowy zastrzyk na trudne zdrowotne sytuacje. Jestem pewna, że moja zdrowotna sytuacja, kiedy człowiek nie może o własnych siłach – tylko przy balkoniku – chodzić jest komuś potrzebna, aby ten kto jest w pełni sił, a jest z daleka od Boga, mógł do Niego dotrzeć na zdrowych nogach. Wszystkich, którzy potrzebują mojej modlitwy, a jest ich bardzo wielu, ogarniam sercem i przez ręce Maryi Bolesnej, Matki Miłosierdzia, oddaję dobremu Bogu prosząc, aby naprostował drogi ich życia i umocnił do wierności Bogu”.

Drodzy Moi! Jak wiele mówi nam ta pokorna siostra w tych prostych słowach.

Papież Franciszek podczas swojej ostatniej hospitalizacji przed odejściem do Domu Ojca pisał: „nasze ciała są słabe, ale mimo to, nic nie może nam przeszkodzić w miłowaniu, w modlitwie, w ofiarowaniu samych siebie, by być – w wierze – jeden dla drugiego, jaśniejącymi znakami nadziei” (16 marca 2025).

Takim jaśniejącym świadkiem nadziei i ofiarnej miłości bliźniego stała się także św. Teresa od Dzieciątka Jezus, młoda karmelitanka z Lisieux, gdy w zjednoczeniu z Chrystusem niosła krzyż ciężkiej choroby i modliła o nawrócenie grzeszników, o uświęcenie i umocnienie w posłudze dla kapłanów i misjonarzy.

„By kochać Cię, Panie, tę chwilę mam tylko, ten dzień dzisiejszy jedynie” – mówiła.

Pragnieniem Teresy było „żyć miłością”, miłością całkowitą, mocną, która nie ma końca.

Zapytana po co przyszła do Karmelu, odpowiedziała: "Przyszłam zbawiać dusze, a przede wszystkim modlić się za kapłanów".

Teresa do końca walczyła o duszę kapłana apostaty Jacka Loysona. Ten wybitny mówca, ksiądz ceniony przez ówczesnego papieża, z obrońcy wiary i Kościoła stał się wojującym ateistą. Przez czterdzieści lat, do końca swego życia będzie walczył z Kościołem, przemierzając całą ówczesną Francję. Teresa przez ostatnie dziesięć lat swego życia ofiarowuje niemalże wszystko, by wyprosić jego nawrócenie. Umierając idzie do nieba z niezachwianą wiarą i nadzieją, że jej modlitwy zostaną wysłuchane. Wiara świętej Teresy jest heroiczna. Ostatnią Komunię świętą w swoim życiu przyjmie w jego intencji. Bracia i siostry! Straszliwa to tajemnica, że zbawienie jednych ludzi zależy od modlitw i ofiar innych ludzi...

Teresa schodzi z tego świata nie doczekawszy się tutaj na ziemi znaku jego nawrócenia. Zbłąkany kapłan umiera piętnaście lat po śmierci Teresy. Umiera bez spowiedzi, bez obecności kapłana, a jednak świadkowie jego śmierci słyszeli ostatnie słowa tego apostaty: „O mój cichy Jezu!”.

A kilkanaście lat później, kiedy w Niemczech przeprowadzano egzorcyzmy – kapłan egzorcysta zapytał się szatana poprzez człowieka opętanego: – „Czy masz duszę ojca Jacka Loysona?” Szatan ustami człowieka opętanego odpowiedział: – „Nie, wyrwała mi go ta z Lisieux”.

Święta Karmelu uczy nas, że autentyczna miłość to nie wzniosłe słowa i uczucia. Miłość prowadzi na krzyż wyniszczenia i zupełnego zapomnienia o sobie.

Wyniszczaj mnie..., aby nie zginęła żadna dusza – powtarzała Teresa swemu Boskiemu Oblubieńcowi. W innym miejscu dodaje „kiedy się kocha, to się nie odmierza”.

Takiej miłości, drodzy bracia i siostry, uczy nas Jezus ukrzyżowany. Nie ma prawdziwej miłości Boga bez miłości bliźniego. Miłość do Boga przeradza się w miłość i troskę o człowieka, o jego wieczne zbawienie.

Jezus uczynił ze mnie rybaka dusz – pisze Teresa; poczułam wielkie pragnienie, by pracować nad nawróceniem grzeszników, pragnienie tak żywe jak nigdy dotąd...

Jak słodko pomagać Jezusowi, naszymi drobnymi ofiarami, pomagać Mu w zbawianiu dusz, które odkupił za cenę Swojej Krwi i które oczekują na naszą pomoc, ażeby nie pogrążyć się w otchłani.

Teresa niosąca po cichu krzyż swojej choroby, mówi dzisiaj wszystkim chorym i przeżywającym swoją życiową Kalwarię:

Ofiarujmy całym sercem cierpienia nasze Jezusowi, by zbawić dusze, biedne dusze!... Przecież krew Boga została przelana dla ich zbawienia!... Jezus chce, by zbawienie ich zostało uzależnione od westchnienia naszego serca... Jakaż to tajemnica!... Nie odmawiajmy nic Jezusowi.

Oto cel każdego jej dnia: „sprawić, aby Jezus był miłowany” (List do Céline, 15 października 1889 r.), wstawiać się za innymi. Pisała: „Chciałabym zbawić dusze i zapomnieć dla nich o sobie: chciałabym ratować je nawet po mojej śmierci” (List do o. Roullana, 19 marca 1897 r.).

Teresa całkowicie należy do Ukrzyżowanej Miłości, oddając wszystko dla Tej Miłości. Żyjąc w prostocie i surowości życia ukrytego w Karmelu ofiaruje swoje młode serce Boskiemu Oblubieńcowi, złączona z Jego pragnieniem zbawienia dusz, przynosi Mu codziennie małe akty ofiarnej miłości, jak płatki róż, którymi tak chętnie obsypuje wizerunek Ukrzyżowanego Zbawiciela.

Teresa zmarła wypowiadając proste słowa: „Boże mój, kocham Cię!”, spoglądając na krucyfiks, który trzymała w swych dłoniach. Te ostatnie słowa Świętej są kluczem całej jej nauki, jej odczytywania Ewangelii. Akt miłości, wyrażony w tym ostatnim tchnieniu, był jakby nieustannym oddechem jej duszy, jak uderzenie serca. Proste słowa „Jezu, kocham Cię” znajdują się w centrum wszystkich jej pism. „Ufność i Miłość” są (…) dwoma słowami, które niczym latarnie morskie rozświetliły całą jej drogę świętości, aby mogła prowadzić innych tą samą swoją „małą drogą zaufania i miłości”. (Papież Benedykt XVI).

Święta z Lisieux zbliżając się do kresu swej doczesnej pielgrzymki mówi: Niebem moim będzie dobrze czynić na ziemi. Nie, nie spocznę do końca świata, dopóki będą dusze, które trzeba zbawić.

Tak czuwała i przygotowywała się do wieczystej komunii z Panem. Wiedziała, że miłość jest kluczem, który otworzy jej bramę Nieba i wprowadzi na ucztę weselną przygotowaną przez Boskiego Oblubieńca.

Tak codziennie przygotowywała się do tego szczęśliwego przejścia i z pogodną nadzieją powtarzała: „Ostatni wieczór naszego życia jest pierwszym porankiem naszej wieczności”.

Drodzy Moi! „Nie ma takich sytuacji, w których by jeszcze miłość nie miała czegoś do powiedzenia” – przekonywał Prymas Tysiąclecia

„Naucz mnie Panie miłości codziennej, co prosty uśmiech w dotyk Boga przemienia” – napisała młoda karmelitanka z Gdyni.  

Wielka miłość w tym co małe, proste, zwyczajne, nadaje wartość i sens naszemu życiu.

Jak pięknie powiedział papież Franciszek:

„Akty czułości, hojna pomoc, czas spędzony na słuchaniu, odwiedziny, dobre słowo, uśmiech… W naszych oczach, te gesty mogą wydawać się bez znaczenia, jednak w oczach Boga są wieczne, ponieważ miłość i współczucie są silniejsze niż śmierć”.

Mądrze mówiła mała Teresa z Lisieux: „Tylko Miłość się liczy, tylko Miłość jest wszystkim”.

To prawda, bo „Bóg jest miłością” i my, nosząc w sobie obraz i podobieństwo Boże, zostaliśmy stworzeni z miłości i do miłości, do wieczystej komunii miłości z Przenajświętszą Trójcą.

A nasza pamięć i miłość wobec tych, którzy już od nas odeszli niech wyraża się przede wszystkim w darze modlitwy i Mszy świętej za zmarłych. Ofiarujmy za nich odpusty ustanowione przez Kościół i polecajmy w wypominkach.

Idźmy z odwagą w ramiona Odwiecznej Miłości! Nie bójmy się żyć dla tej Miłości!

Ona z krzyża wyciąga do nas swoje ramiona, odwala grobowy kamień i z każdego tabernakulum nieustannie zaprasza: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy… Ja jestem zmartwychwstanie i życie wieczne”. Amen.

o. Piotr Męczyński OCarm.

Obory, 8 listopada A. D. 2026